Zamknięcie działu 4

Zasada głosi, że czyn jest moralnie dobry tylko wtedy, gdy jest dobry we wszystkich wymiarach (treść, intencja, okoliczności). Do zła wystarczy, że jeden element jest zły. Przykład: przekazanie pieniędzy ubogiej osobie (dobra treść), ale w celu kupienia sobie dobrego imienia (zła intencja, przynajmniej jako jedyna motywacja) — czyn nie jest w pełni moralnie dobry.

Wina moralna dotyczy naruszenia wartości moralnych przez świadome i dobrowolne działanie. Wina prawna to odpowiedzialność wynikająca z naruszenia norm prawnych — ustalonych przez państwo. Przykład rozmijania się: kłamstwo w relacjach osobistych jest moralnie naganne, ale zazwyczaj nie jest przestępstwem. Ukrywanie Żydów podczas II wojny światowej było nielegalne według prawa okupacyjnego, ale moralnie uzasadnione lub wręcz nakazane.

W wersji ze zwrotnicą większość ludzi przestawia — śmierć jednej osoby to nieumyślny skutek uboczny ocalenia pięciu. W wersji z mostem większość odmawia zepchnięcia — bo wymaga fizycznego użycia człowieka jako narzędzia, co narusza jego godność. Ta różnica ilustruje napięcie między utylitarystycznym rachunkiem skutków a kantowską zasadą traktowania człowieka jako celu, nie środka.

Tragiczny — brak dobrego wyjścia; każda opcja pociąga za sobą poważny koszt moralny. Przykład: dylemat Zofii (wybrać, które dziecko przeżyje).

Pozorny — na pierwszy rzut oka dylemat, ale po analizie jedno rozwiązanie jest wyraźnie lepsze. Przykład: „powiedzieć prawdę czy zranić uczucia" — zazwyczaj można powiedzieć prawdę z taktem.

Praktyczny — racja po obu stronach jest realna, wybór możliwy, ale z moralnym kosztem. Przykład: alokacja jedynego respiratora między dwoma pacjentami o różnych rokowaniach.