Ruch po orbicie. Prędkości kosmiczne

🎯 Po co Ci to?

Dlaczego Księżyc nie spada na Ziemię, a satelita GPS krąży latami bez silnika? Bo… on wciąż

BCDEA
Kula armatnia Newtona — eksperyment myślowy: im większa prędkość, tym dłuższy lot, aż pocisk „spada nieustannie" i okrąża Ziemię (I prędkość kosmiczna). · źródło: Brian Brondel, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0

„spada" — tylko tak szybko leci w bok, że ciągle „mija" Ziemię. Zrozumienie orbity to połączenie grawitacji (§4.1) z ruchem po okręgu (§2.11).

✅ Czego się nauczysz

  • wskazywać siłę grawitacji jako dośrodkową w ruchu orbitalnym i obliczać prędkość orbitalną;
  • [rozszerzenie] obliczać zmiany energii potencjalnej grawitacji, posługiwać się drugą prędkością kosmiczną i zasadą zachowania energii dla ruchu orbitalnego; opisywać satelity geostacjonarne.

📘 Wyjaśnienie

💭 Pomyśl: Co utrzymuje satelitę na orbicie kołowej? Jaka siła pełni rolę dośrodkowej?

Międzynarodowa Stacja Kosmiczna na orbicie okołoziemskiej (ok. 400 km) — satelita poruszający się z prędkością orbitalną ok. 7,7 km/s, bliską I prędkości kosmicznej, utrzymywany przez grawitację jako siłę dośrodkową. · źródło: NASA, Wikimedia Commons, domena publiczna
Międzynarodowa Stacja Kosmiczna na orbicie okołoziemskiej (ok. 400 km) — satelita poruszający się z prędkością orbitalną ok. 7,7 km/s, bliską I prędkości kosmicznej, utrzymywany przez grawitację jako siłę dośrodkową. · źródło: NASA, Wikimedia Commons, domena publiczna
Sprawdź odpowiedź

Grawitacja. W ruchu po okręgu potrzebna jest siła dośrodkowa skierowana do środka (§2.11) — i dla satelity pełni ją właśnie przyciąganie grawitacyjne planety. Satelita nieustannie „spada" ku Ziemi, ale ma tak dużą prędkość w bok, że jego tor zakrzywia się dokładnie tak jak powierzchnia Ziemi — i nigdy jej nie dosięga. To genialny obraz Newtona (armata na szczycie góry).

Skoro grawitacja jest siłą dośrodkową, przyrównujemy oba wzory (z §4.1 i §2.11):

$$\frac{GMm}{r^2} = \frac{mv^2}{r} ;\Rightarrow; v = \sqrt{\frac{GM}{r}}.$$

Masa satelity $m$ się skróciła — prędkość orbitalna nie zależy od masy satelity, tylko od masy centrum $M$ i promienia orbity $r$. Im niższa orbita, tym większa wymagana prędkość.

[rozszerzenie] Prędkości kosmiczne, energia i satelity geostacjonarne

Pierwsza prędkość kosmiczna $v_I$ to prędkość na orbicie tuż przy powierzchni planety ($r \approx R$): $v_I = \sqrt{\tfrac{GM}{R}}$ — dla Ziemi ok. $7{,}9\ \text{km/s}$. To minimalna prędkość, by stać się satelitą.

Druga prędkość kosmiczna (prędkość ucieczki) $v_{II}$ to prędkość pozwalająca oddalić się nieskończenie od planety (uciec z jej pola):

$$v_{II} = \sqrt{\frac{2GM}{R}} = v_I\sqrt{2} \approx 11{,}2\ \text{km/s dla Ziemi}.$$

parabolahiperbolastartokrągelipsaim większa prędkość początkowa, tym tor bardziej otwarty
Kształty orbit przy rosnącej prędkości: tor kołowy, eliptyczny, paraboliczny (prędkość ucieczki) i hiperboliczny. · źródło: opracowanie własne AsLekcyjny

Skąd ten wzór? Potrzebna jest energia potencjalna grawitacji — inna niż szkolne $E_p = mgh$ (§2.13), które jest tylko przybliżeniem tuż przy powierzchni planety:

📐 DEFINICJA — energia potencjalna grawitacji: dla dwóch ciał o masach $M$ i $m$, których środki dzieli odległość $r$: $E_p = -\dfrac{GMm}{r}$. Poziom zerowy przyjmujemy w nieskończoności — dlatego wartości są ujemne: ciało siedzi w „dołku" pola grawitacyjnego i żeby je z niego wyprowadzić, trzeba energii dostarczyć. Im dalej od planety, tym $E_p$ bliższe zeru.

Teraz zasada zachowania energii: ciało wyrzucone z powierzchni ($r = R$) dolatuje „do nieskończoności" ledwo-ledwo wtedy, gdy jego energia całkowita jest zerowa:

$$\frac{1}{2}mv_{II}^2 - \frac{GMm}{R} = 0 ;\Rightarrow; v_{II}^2 = \frac{2GM}{R} ;\Rightarrow; v_{II} = \sqrt{\frac{2GM}{R}}.$$

Masa $m$ skróciła się po obu stronach — i to jest formalny powód, dla którego prędkość ucieczki nie zależy od masy uciekającego ciała. Tym samym narzędziem liczymy prędkości sond na różnych odległościach od planety.

📝 Przykład [R] — zmiana energii potencjalnej. O ile wzrośnie energia potencjalna satelity o masie $m = 1000\ \text{kg}$, gdy przeniesiemy go z powierzchni Ziemi ($R = 6{,}4\cdot 10^6\ \text{m}$) na orbitę o promieniu $r = 2R$? (Przyjmij $GM = 4{,}0\cdot 10^{14}$ w jednostkach SI.)

1. Na powierzchni: $E_p(R) = -\dfrac{GMm}{R} = -\dfrac{4{,}0\cdot 10^{14}\cdot 10^{3}}{6{,}4\cdot 10^{6}} = -6{,}25\cdot 10^{10}\ \text{J}$.

2. Na orbicie: $E_p(2R) = -\dfrac{GMm}{2R} = -3{,}125\cdot 10^{10}\ \text{J}$ (dwa razy dalej, więc co do wartości dwa razy mniej).

3. Zmiana: $\Delta E_p = E_p(2R) - E_p(R) = -3{,}125\cdot 10^{10} + 6{,}25\cdot 10^{10} = 3{,}125\cdot 10^{10}\ \text{J}$.

Wynik jest dodatni — wyniesienie satelity wyżej kosztuje energię (ok. $31\ \text{GJ}$). Sprawdzenie jednostek: $\tfrac{\text{N}\cdot\text{m}^2/\text{kg}^2,\cdot,\text{kg},\cdot,\text{kg}}{\text{m}} = \text{N}\cdot\text{m} = \text{J}$ — zgadza się.

Satelita geostacjonarny ma okres równy dobie (24 h), więc „wisi" nad jednym punktem równika — stąd anteny satelitarne kierujemy w jeden, stały punkt nieba. Z warunku $T = 24\ \text{h}$ i $v = \sqrt{GM/r}$ wynika konkretna wysokość orbity (ok. 36 000 km nad powierzchnią).

💭 Pomyśl: Dlaczego prędkość ucieczki nie zależy od masy uciekającego ciała — czy piłka i rakieta potrzebują tej samej prędkości, by uciec z Ziemi?

Sprawdź odpowiedź

Tak, tej samej — $v_{II} = \sqrt{2GM/R}$ nie zawiera masy uciekającego ciała (skróciła się, bo i energia kinetyczna, i potencjalna są proporcjonalne do tej masy). Piłka i rakieta potrzebują tych samych $11{,}2\ \text{km/s}$. Różnica praktyczna: rakieta musi tę prędkość osiągnąć mimo oporu powietrza i własnego ciężaru paliwa — ale sama „bariera prędkości" jest taka sama.

📝 Przykład krok po kroku

Z jaką prędkością krąży satelita tuż nad powierzchnią Ziemi? (Przyjmij $GM = 4{,}0\cdot 10^{14}$ w jednostkach SI, $R = 6{,}4\cdot 10^6\ \text{m}$.)

$$v = \sqrt{\frac{GM}{R}} = \sqrt{\frac{4{,}0\cdot 10^{14}}{6{,}4\cdot 10^6}} = \sqrt{6{,}25\cdot 10^7} \approx 7{,}9\cdot 10^3\ \text{m/s} = 7{,}9\ \text{km/s}.$$

To słynne „pierwsza prędkość kosmiczna" — prawie 8 km na sekundę.

⚠️ Uwaga, pułapka

Satelita na orbicie nie jest „poza zasięgiem grawitacji" — wręcz przeciwnie, to grawitacja trzyma go na orbicie. Astronauci unoszą się nie dlatego, że grawitacji nie ma, lecz dlatego, że spadają razem ze stacją (stan nieważkości — §4.4).

📐 Definicje tej lekcji

  • Prędkość orbitalna (kołowa) $v = \sqrt{GM/r}$ — niezależna od masy satelity.
  • [R] Energia potencjalna grawitacji $E_p = -GMm/r$ (poziom zerowy w nieskończoności).
  • [R] Pierwsza/druga prędkość kosmiczna $v_I = \sqrt{GM/R}$, $v_{II} = \sqrt{2GM/R} = v_I\sqrt2$.

📌 Najważniejsze w pigułce

  • Grawitacja pełni rolę siły dośrodkowej: $v = \sqrt{GM/r}$ (bez masy satelity).
  • Niższa orbita → większa prędkość.
  • [R] $E_p = -GMm/r$; z zachowania energii $v_{II} = \sqrt{2GM/R} = v_I\sqrt2 \approx 11{,}2\ \text{km/s}$ (Ziemia).
  • [R] Satelita geostacjonarny: okres = doba, wysokość ok. 36 000 km.

🎒 Zadania

Zadanie 4.2.1. Dwa satelity krążą wokół Ziemi: jeden niżej, drugi wyżej. Który ma większą prędkość orbitalną?

Pokaż rozwiązanie

Niższy — z $v = \sqrt{GM/r}$ mniejsze $r$ daje większe $v$. To dlatego satelity niskich orbit „śmigają" wokół Ziemi w ~90 minut, a Księżyc (daleko) okrąża ją w ~27 dni.

🔍 Sprawdź, czy umiesz

  • [ ] Wyprowadzić $v = \sqrt{GM/r}$ z grawitacji jako siły dośrodkowej.
  • [ ] [R] Obliczać zmiany energii potencjalnej grawitacji z $E_p = -GMm/r$.
  • [ ] [R] Wyprowadzić prędkość ucieczki z zasady zachowania energii; opisać satelitę geostacjonarnego.

Ucz się tej jednostki z asystentem