Nauczyciele wewnętrznej drogi
Wstęp do działu
Przez trzy działy uczyłeś się praktyk, które tu i ówdzie podpisywaliśmy nazwiskami: Kasjan, Teresa, Eckhart, Merton. Czas spłacić dług — i poznać tych ludzi naprawdę. Nie z obowiązku pamięciowego: mistycy to nie pomniki, to starsi koledzy z tej samej drogi, którzy przeszli dalej i zostawili notatki. Historia chrześcijaństwa bywa opowiadana jak historia instytucji — papieże, sobory, wojny. Tu opowiemy ją inaczej: jako historię ognia podawanego z rąk do rąk — od pustyni egipskiej, przez średniowieczne klasztory i hiszpański Karmel, po dwudziestowiecznych mnichów, którzy oddali kontemplację zwykłym ludziom, czyli Tobie.
Będzie też uczciwie: historia chrześcijaństwa ma światła i cienie, i zobaczysz jedne i drugie bez retuszu. A metodą tego działu jest to, czego nauczyłeś się w dziale 3: lectio divina. Klasyków nie da się streścić — trzeba ich czytać powoli. Dlatego każda praktyka tego działu to lectio nad źródłem: od Kazania na górze po modlitwę Mertona. Na końcu wejdziemy tam, gdzie słowa przechodzą w obraz i dźwięk — do sztuki jako bramy kontemplacji.
Jednostki w tym dziale
- 8.1 Krótka historia chrześcijaństwa — światła i cienie
- 8.2 Pustynia i klasztor: skąd wzięła się medytacja
- 8.3 Średniowiecze: Bernard, Eckhart i Obłok
- 8.4 Karmel: Teresa i Jan od Krzyża
- 8.5 Wiek XX: odnowa kontemplacyjna
- 8.6 Sztuka jako brama